Επίδραση της αντοχής στην απόδοση του ποδοσφαιριστή

Εκτύπωση

«ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ»

Όπως έχουν αποδείξει έρευνες κορυφαίων επιστημόνων ακόμα και οι αρσιβαρίστες χρειάζονταιμια καλά αναπτυγμένη αντοχή για να μπορούν να εκτελούν μεγάλη σε ποσότητα και ένταση προπόνηση. Πόσο μάλλον ποδοσφαιριστής ο οποίος είναι και δρομέας. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι «αν» αλλά «πόσο» πρέπει να προπονηθεί η αντοχή.

*του Γίωργου Πανταγιά

Αλλά ας δώσουμε πρώτα τους ορισμούς της αντοχής και τι εννοούμε απόδοση του ποδοσφαιριστή. Αντοχή είναι η ικανότητα του οργανισμού να εκτελεί εργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα απέναντι σε δραστηριότητες που η ένταση και η διάρκεια τους προκαλούν κόπωση. Ακόμη είναι η γρήγορη ικανότητα αποκατάστασης του οργανισμού μετά από σωματική και ψυχική επιβάρυνση.


Σαν απόδοση του ποδοσφαιριστή εννοούμε όλες τις γνωστικές, τεχνικές, τακτικές ικανότητες σε συνδυασμό με τις ιδιότητες της φυσικής κατάστασης ώστε να επιτυγχάνεται η ιδανική αγωνιστική ικανότητα. Με απλά λόγια: ο ποδοσφαιριστής «να ξέρει μπάλα».

Για να κατανοήσουμε τη σημασία της αντοχής στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ας δούμε την ποσότητα των αποστάσεων που καλύπτει ένας παίχτης σε ένα παιχνίδι.

Ανάλογα με την κατηγορία που αγωνίζεται ο παίχτης και την ατομική του ικανότητα απόδοσηςοι σημερινές μέσες τιμές της συνολικής καλυπτόμενης απόστασης κυμαίνονται από 9 έως 12 km. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις μετρήθηκαν πάνω από 14 km (ο Μπέκαμ όταν ήταν στη Ρεάλ είχε μετρηθεί να καλύπτει 17 km.)

Να φανταστεί κανείς ότι τη δεκαετία του ?60 η κάλυψη συνολικά μιας απόστασης πάνω από 4 km θεωρούνταν τότε κορυφαία επίδοση.

Στην ερασιτεχνική κατηγορία οι παίχτες διανύουν περίπου 8-10 km. Από αυτά περίπου τα 1500 μέτρα είναι με ταχύτητα. Η ποσοστιαία κατανομή του αγωνιστικού χρόνου, σύμφωνα με τους ειδικούς, έχει ως εξής: περίπου το 46% είναι βάδισμα, το 38% είναι ελαφρύ τροχάδην, το 11,5% γρήγορο τρέξιμο και το 2,5% είναι στάση. Βέβαια άμεση σχέση έχει η θέση που αγωνίζεται ο παίχτης. Για παράδειγμα ο τερματοφύλακας καλύπτει πολύ μικρή απόσταση, ενώ αντίθετα οι μέσοι που είναι ποιο κινητικοί καλύπτουν 5-15% παραπάνω απόσταση από τους αμυντικούς και 5% από τους επιθετικούς.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί από τον ποδοσφαιριστή να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα για 90 λεπτά. Ακόμα και οι σύντομες ενέργειες όπως το σπριντ, το σουτ, η πάσα, οι ενέργειες του τερματοφύλακα, το τάκλιν, οι κεφαλιές κ.ά. που απαιτούν καλή αναερόβια ικανότητα χρειάζονται ως βάση μια καλά αναπτυγμένη βασική αντοχή για να έχουν αυτές οι ενέργειες ένταση και αποτελεσματικότητα.

Ο προπονημένος στην αντοχή παίχτης συμμετέχει περισσότερο και ποιο έντονα στο παιχνίδι, κυνηγά ποιο συχνά τη μπάλα, μαρκάρει καλύτερα, τρέχει στον ελεύθερο χώρο. Τραυματίζεται σπανιότερα γιατί αντιδρά γρηγορότερα στις επικίνδυνες φάσεις. Έχει αυξημένη ικανότητα αντίστασης στο στρες (π.χ. σε εκτός έδρας παιχνίδια, όταν η ομάδα χάνει και τελειώνει ο χρόνος) και έχει μια υψηλή ψυχική σταθερότητα.

Κάνει λιγότερες λανθασμένες τακτικές επιλογές που μπορεί να προκληθούν από την κόπωση. Στον προπονημένο παίχτη δεν σημειώνεται υπερβολική συσσώρευση ουσιών που επιταχύνουν την κόπωση και έτσι παραμένει πειθαρχημένος από άποψης τακτικής. Τηρεί τις προπονητικές κατευθύνσεις, δεν κάνει άσκοπα ή σκληρά φάουλ, πειθαρχεί στις αποφάσεις του διαιτητή και δεν διαμαρτύρεται συνεχώς. Παραμένει μέχρι το τέλος του αγώνα συγκεντρωμένος, προσεκτικός και γρήγορος στις αποφάσεις και ενέργειες του, στοιχεία που μειώνουν το ποσοστό τεχνικών λαθών (απώλεια μπάλας, χάσιμο σίγουρων ευκαιριών). Λόγω της καλύτερης ικανότητας ανάληψης από τις καματογόνες ουσίες το κεντρικό νευρικό σύστημα επηρεάζεται λιγότερο αρνητικά. Έτσι σε όλη την διάρκεια του αγώνα η ταχύτητα αντίληψης, πρόβλεψης, επιλογής και αντίδρασης, δηλαδή οι αποφασιστικοί παράγοντες για την ικανότητα δράσης δε μειώνονται καθόλου. Ο παίχτης μένει συγκεντρωμένος και έτοιμος μέχρι το τέλος.

Η προπόνηση αντοχής μεταξύ άλλων βελτιώνει το ανοσοποιητικό σύστημα. Έτσι ο παίχτης γίνεται περισσότερο ανθεκτικός απέναντι σε κοινές ασθένειες όπως κρυολόγημα, βήχας κ.λ.π. δεν απουσιάζει συχνά από τις προπονήσεις που θα σήμαινε μείωση της απόδοσης του αλλά και η ομάδα του δεν τον στερείται από τους αγώνες.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι να μην υπερεκτιμήσουμε την προπόνηση αντοχής. Η ανάπτυξη της αντοχής πρέπει να φτάνει στο ιδανικό για το ποδόσφαιρο επίπεδο. Αν δώσουμε βαρύτητα στην προπόνηση αντοχής παρεμποδίζουμε την ανάπτυξη της ταχύτητας και της ταχυδύναμης σημαντικότατοι παράγοντες για το ποδόσφαιρο. Όποιος προπονείται πολύ στην αντοχή γίνεται ποιο αργός γιατί προκαλούνται βιοχημικές αλλαγές στον μυ, οι οποίες ευνοούν περισσότερο την αντοχή από ότι την ταχύτητα.

Ο τρόπος, η ποσότητα, και το περιεχόμενο της προπόνησης αντοχής εξαρτώνται από τον προπονητικό χρόνο, τους στόχους που έχουν τεθεί και την ηλικία. Στο ανώτερο ερασιτεχνικό και στο επαγγελματικό επίπεδο πρέπει τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα να γίνεται ξεχωριστή προπόνηση αντοχής ή και καθημερινά ενσωματωμένη στην τεχνικοτακτική προπόνηση. Στις χαμηλές ερασιτεχνικές κατηγορίες, που σπάνια υπερβαίνουν τις 2-3 προπονήσεις την εβδομάδα, ο χρόνος που πρέπει να αφιερωθεί για ξεχωριστή προπόνηση αντοχής πρέπει να είναι λιγοστός. Η αντοχή εδώ θα πρέπει να προπονείται στα πλαίσια της τεχνικής-τακτικής προπόνησης, δηλαδή πάντα με μπάλα.

Γι αυτό ας αφήσουμε τα βουνά και τα δάση (κυρίως στην περίοδο προετοιμασίας) και ας γυρίσουμε στα γήπεδα για προπόνηση. Στο κάτω-κάτω εκεί παίζεται το ποδόσφαιρο.

* ο κύριος Γιώργος Πανταγιάς
είναι καθηγητής Φυσικής αγωγής
στο Σύλλογο "ΑΓΑΠΗ"
& προπονητής ποδοσφαίρου στα τμήματα υποδομής
του "Α.Γ.Ο.Δ.Α. Παναρκαδικός"
και ιδιοκτήτης γηπέδου 5Χ5 στο Σφακάκι - Ρέθυμνο
28310 - 72350,  6977935688



« επιστροφή στη κατηγορία Αθλητικά

Σημειρινή ημερομηνία Σάββατο, 16 Δεκ 2017

Αρθρογραφία